Thailand Share 60 IPJust another WordPress site

ฟาร์มที่ว่าก็หมายถึงฟาร์มปูนิ่ม โดยที่ปูนิ่มก็คือปูทะเลที่พวกเราเห็นกันทั่วไปการที่ตัวปูมีลักษณะนิ่มนั้นการผลัดผ่านกระดองของปู การทำฟาร์มปูนิ่มไม่ใช่เรื่องยากแต่ต้องอาศัยการเอาใจใส่ดูแลเพราะจะต้องตรวจดูว่าปูตัวไหนผลัดกระดองแล้วก็ต้องรีบนำขึ้นจากน้ำชลาลัยถ้าเราปล่อยให้แช่อยู่ในน้ำทะเลต่อไปอีกราว 4-5 ชั่วโมงปูจะดึงสารจากน้ำทะเลมาสร้างกระดองตัวเองให้แข็งคล้ายเดิมเมื่อนำปูขึ้นมาจากน้ำเค็มต้องนำปูมาแช่น้ำจืดเพื่อให้ปูคายความเค็มออกมาถ้าไม่นำปูมาแช่น้ำจืดเวลานำปูไปทำอาหารเนื้อปูจะเค็มมากปูนิ่มที่บริโภคส่วนใหญ่เป็นปูตัวผู้หรือปูกะเทยเนื่องจากปูตัวเมียส่วนใหญ่จะไม่ค่อยผลัดเปลี่ยนกระดองจึงทำการเลี้ยงเป็นปูไข่แทน ปูนิ่มนั้นได้รับความนิยมมากพอดีในการบริโภคส่วนการพิสูจน์ดูว่าปูนิ่มจริงหรือเปล่าเราลองเอานิ้วจิ้มที่ตัวปูดูจะรู้สึกได้เลยว่ามันนิ่มไปหมดทั้งตัวแม้กระทั่งก้ามปูนี่ก็เป็นอีกอย่างหนึ่งที่เหนือจากการมาชมความสวยงามของธรรมชาติที่ จ.ตราดซึ่งเป็นจังหวัดที่ขึ้นชื่อเรื่องความสวยงามของทะเลอยู่แล้วอีกทั้งบนเกาะช้างยังมีเกาะสวยงามให้ท่องเที่ยวมากมายพร้อมด้วยยกตัวอย่างเช่น เกาะรัง โดยที่เกาะรังเป็นเกาะเล็กๆไม่มีหาดใกล้ๆกับเกาะรังคือเกาะไข่แน่นอนครับว่าเกาะเหล่านี้จะไม่เคยห่างร้างผู้คนตอลดจนนักท่องเที่ยวไม่ว่าชายไทยและต่างประเทศที่มาเยี่ยมชมวิภาอย่างไม่ขาดสาย แต่เกาะที่มีนักท่องเที่ยวนิยมมาเที่ยวมากที่สุดน่าจะเป็นเกาะช้าง ซึ่งที่นี่เต็มไปด้วยหาดทรายสีขาวในพื้นที่หลายสิบไร่ ยิ่งตอนพระอาทิตย์ตกลับขอบฟ้าทำให้เราพบกับบรรยากาศที่แสนสดชื่น และที่เกาะช้างนี้จะมีที่พักริมหาดให้เราพักซึ่งมีหลากหลายราคาให้เราเลือกแล้วแต่กำลังทรัพย์ของแต่ละคน บางครั้งเราจะเห็นนักท่องเที่ยวบางคนมาพักที่นี่เป็นเดือนๆเลยก็มีอาจจะหนีหนาวมาจากต่างประเทศก็เป็นได้ ซึ่งต้องยอมรับว่าปีๆหนึ่งที่ จ.ตราดจะมีรายได้จากการท่องเที่ยวมาพอดีกันเลยทีเดียว

แดดยามสายจัดจ้าขณะที่เรากำลังสูบลมเข้าเรือยางอยู่ริมน้ำเข็ก เมื่อสูบลมเรือยางครบทั้ง 2 ลำ ทุกคนก็มีส่วนร่วมในการยกเรือลงไปไว้ริมน้ำ ฉันชอบที่พวกเราทุกคนได้มีส่วนร่วมในกิจกรรมเท่าๆ กันและพร้อมๆ กัน ไม่มีใครทิงใครไปก่อนอย่างตอนขี่จักรยาน ไม่มีใครนั่งหลับสัปหงกอย่างตอนนั่งรถเป็นระยะทางยาวไกล และไม่มีใครแยกออกไปชื่มชมความงดงามของกอปะการังอย่างตอนดำน้ำ ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่ชอบกิจกรรมอื่นๆ ที่กล่าวมา แต่ในความรู้สึกที่อยากมีใครร่วมรับรู้ความเป็นไปในขณะนี้ ฉันชอบการลงเรือลำเดียวกันเสื้อชูชีพที่เปียกชื้นจากเมื่อวานถูกสวมเข้าอีกครั้ง ฉันยังคงไม่ถึงสายรัดเสื้อให้ให้แน่นเมือนเคย ร่ำ จะไม่สวมมันด้วยซ้ำ เพราะเห็นว่าเมื่อวานยังไม่มีจุดไหนที่ดูอันตรายเลย หยิบหมวกกันน็อกใบหลวมมาสวมและรัดสายใต้คางพอกระชับ วันนี้คุณม้วนเปลี่ยนมาเป็นนายท้ายให้เรา ฉันสู้สึกอุ่นใจยิ่งขึ้นเมื่อมีคุณมนตรี ศรีโอกาส ผู้ช่ำชองเรือยางจากบริษัทเนเจอร์ ทราเวลเลอร์ ร่วมเรือลำเดียวกัน ฉันไว้ใจฝีมือคัดท้ายของเขาพอๆ กับฝีมือขับรถที่ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกหวั่นใจเลยช่วงแรกของเส้นทางเป็นทางน้ำนิ่ง แต่ด้วยความที่สายฝนเทลงมาตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้าตรู่ วันนี้น้ำจึงมากขึ้นและมีกระแสเอื่อยๆ พอให้ฝีพายขึ้เกียจได้ปล่อยให้เรือไหลตามกระเสไปเรื่อยๆ เป็นระยะทางยาวกว่าเมื่อวาน เริ่มจับพายเป็นมั่นเป็นเหมาะกันอีกทีเมื่อได้ยินเสียงน้ำตกลงแล่งฉันขัดเท้าเข้าไปใต้ลูกบวบให้แน่นขึ้น เสียงคุณม้วนบอกให้เตรียมพร้อม“ซ้ายขวาพาย! ซ้ายพายแรงๆ”เรือหักลงแก่งพุ่งเข้าพุ่มมะกอกน้ำทันที ทุกคนก้มหลบวูบแทบหมอบติดท้องเรือ ฉันเห็นประโยชน์ของหมวกกันน็อกได้ชัดเจนก็ตอนนี้ เสียงกิ่งไม้ครูดผ่านหมวกดังแกรกๆ“แก่งหักโค้ง ขวาพายหนัก” เสียงตะโกนของคุณม้วนดังมาจากท้ายเรือเมื่อเราทุกคนเงยขึ้นมาจับพายอีกครั้ง เราไปลงแก่งเล็กๆ อีกแก่งหนึ่งข้างหน้า แล้วเสียง “ปรี๊ด…ด..ด.” ของนกหวีดก็ดังยาวมาจากด้านหลังเมือเรือของฉันลอยลำรออยู่ เรารีบจ้ำพายทวนน้ำกลับไป พบว่ากราบเรือยางด้านขวาของเรือบรรทุก ช่างภาพถูกหินแหลมคมบาดขาดเป้นทางยาวเหยียด ลมยางไหลฟู่ออกจนกราบเรือด้านนั้นแฟบลงทันที นายท้ายบอกว่าไม่ต้องห่วง เขายังพอประคับประคองให้มันล่องต่อไปได้ เราจึงเรียกแก่งตรงนี้ว่าแก่งเรือแตกแม้มันจะเป็นแก่งเล็กๆ ที่ดูไม่อันตรายสักนิด แต่ก็สร้างบาดแผลให้กับเรือยางจนได้ผ่านแก่งเรือแตกมาไม่นาน เราก็จะลงแก่งอีกครั้ง ริมฝั่งด้านขวาตอนนี้เป็นสวนเงาะที่กำลังออกผลสีแองสดตัดกับพุ่มไม้เขียวครึ้ม ใครบางคนเรียกตรงนี้ว่า แก่งป้าดม ตามชื่อเจ้าของสวนเงาะ แต่บางคนสมัครใจจะเรียกว่าแก่งเหมือนฝายมากกว่า เพราะลัษณะมันเหมือนฝายเล็กๆ ที่น้ำตกลงมาเป็นชั้นเตี้ยๆ พอให้เรือได้เด้งขึ้นเด้งลงเล็กน้อยในช่วงที่น้ำนิ่งเป็นโอกาสที่เราได้เห็นภาพชีวิตสองฝั่งน้ำได้ชัดเจนมันไม่ได้มีเพียงสวนเงาะที่พบเป็นช่วงๆ ยังมีคนนั่งตกปลาอยุ่ใต้เงาไม้ คุณตาคุณยายอาบน้ำริมฝั่งฟอกสบู่ที่หน้าเสียขาวว่อก แกหัวเราะเขินๆ เมื่อเรือผ่านเข้าไปใกล้ๆ เด็กน้อยยืนพายเรือไม้ลำจ้อยข้ามฝั่งอย่างชำนาญและฝูงหมาบางแก้วในกรงที่เห่าเสียงขรมเมื่อได้ยินเสียงของพวกเรา“เห็นเมรุหรือยัง” อยู่ดีๆ คุณโจก็ตะโกนถามมาจากเรืออีกลำซึ่งตามหลังมาติดๆ ทำเอางงเป็นไก่ตาแตกไปตามๆ กัน ทุกคนร้องอ๋อเมือพ้นโค้งน้ำแล้วเห็นยอดเมรุโดดเด่นอยู่ข้างหน้า เรากำลังจะลงแก่งกันอีกครั้ง จริงๆ แล้วชาวบ้านเขาเรียกว่า แก่งปากยาง แต่ชะรอยจะไม่สะใจชายหนุ่มฉกรรจ์ในคณะ พวกเราจึงพร้อมใจกัน เรียกว่าแก่งเข้าเมรุ ฉันว่ามันก็ทำให้จำง่ายดีเหมือนกัน เราผ่านแก่งเล็กแก่งน้อยมาจนถึงแก่งเข้าเมรุอย่างสนุกสนานล่วงลงไปถึงแก่งหลังสวนที่ลักษณะคล้ายน้ำตกเล็กๆ แก่งรัชมังคลาฯ ซึ่งได้ชื่อตามสวนรัชมังคลาภิเษกที่อยู่ริมฝั่งติดถนนสายพิษณุโลก-หล่มสัก จนใกล้ถึงแก่งกว้างใหญ่ที่คุณม้วนเริ่มมีท่าทีจริงจังขึงขังขึ้นกว่าแก่งที่ผ่านๆ มาถึงตอนนี้วิญญาณผจญภัยของพวกเราก็ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงสายน้ำโครมครืนดังกว่าแก่งอื่นๆ ที่ผ่านมา ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เสียแล้วกับแก่งข้างหน้า มันคือแก่ซางที่กว้างใหญ่และน้ำไหลเชี่ยวกรากที่สุดในบรรดาแก่งทั้งหมดของเส้นทางนี้และฉันกำลังจะผ่านมันไป